Een betere verzekerbaarheid van personen met een handicap

13 maart 2013
Discriminatiegrond: Handicap
Bevoegdheidsniveau: Federaal

Onderwerp: voorstel van resolutie betreffende betere verzekerbaarheid van chronische zieken, gehandicapten en definitief genezen zwaar zieken.

Bestemmeling: Commissie voor de Sociale Aangelegenheden van de Senaat.

Korte inhoud

Deze resolutie wenst de toegang voor chronisch zieken en personen met een handicap tot verzekeringen te verbeteren, geïnspireerd op het succesvolle Franse voorbeeld van de Convention Belorgey[1]. De bedoeling is om in dialoog tussen alle betrokken (de verzekeraars, de consumenten- en patiëntenverenigingen, de overheid) te komen tot een meer verfijnde inschatting van de verzekeringsrisico’s, een betere acceptatie van risico’s van chronisch zieken en personen met een handicap en dit tegen betaalbare premies.

De resolutie vraagt de regering:

  • Binnen de drie maanden na goedkeuring van de resolutie te komen tot oprichting van een bijzonder overlegorgaan binnen de Commissie voor Verzekeringen, een commissie met een vertegenwoordiging van de verzekeringssector, de kredietinstellingen, de overheid en de consumentenorganisaties. Dit bijzonder overlegorgaan heeft tot doel op permanente basis beleidssuggesties en maatregelen te formuleren om de verzekerbaarheid van chronisch zieken en personen met een handicap voortdurend te verbeteren.
  • Erop toe te zien dat binnen de zes maanden na goedkeuring van de resolutie het bijzonder overlegorgaan een akkoord uitvaardigt om de toegang tot levensverzekeringen voor HIV-patiënten te garanderen.
  • Erop toe te zien dat binnen de vijftien maanden na goedkeuring van de resolutie het bijzonder overlegorgaan een akkoord uitvaardigt om een brede toegang tot bepaalde verzekeringen te garanderen voor chronisch zieken en personen met een handicap (hospitalisatieverzekeringen, brandverzekeringen, schuldsaldoverzekeringen, verzekering gewaarborgd inkomen voor zelfstandigen).
  • Een wetenschappelijke sectie op te richten binnen de Commissie voor verzekeringen om gegevens rond morbiditeit te verzamelen en behandeling van pathologiëen te beschrijven.
  • Een gedragscode voor de verzekeringssector op te leggen met het voorzien van sancties voor wie ze overtreedt.

Motivering: de auteurs wensen de toegang tot verzekeringen te verbeteren, door het institutionaliseren van overleg tussen alle betrokkenen en door het aanreiken van mogelijkheden tot het beter inschatten van risico’s eigen aan bepaalde ziektebeelden. Men beoogt een meer realistische inschatting van het risico te bekomen door meer maatwerk.

Opmerkingen van het Centrum

Deze maatregelen beogen een betere toegankelijkheid van verzekeringen, iets wat het Centrum toejuicht en ondersteunt.

Het Centrum heeft echter enkele opmerkingen bij de geformuleerde voorstellen:

  • Het verdrag verbiedt in het artikel 25 e. elke discriminatie inzake levens- en ziektekostenverzekeringen. Deze bepaling heeft directe werking[2]. Het voorstel om dit pas na 6 maanden (voor HIV-patiënten) of na 15 maanden (voor chronisch zieken en personen met een handicap) via een akkoord een betere verzekeringsacceptatie inzake levensverzekeringen en hospitalisatieverzekeringen te voorzien is daarmee in strijd.
  • De oprichting van een wetenschappelijke sectie binnen de commissie voor de verzekeringen is niet wenselijk. Deze commissie is niet ten volle onafhankelijk van de verzekeringsondernemingen[3], ze is onder meer samengesteld door vertegenwoordigers van de sector. Het Centrum pleit in navolging van eerder advies voor de oprichting van een onafhankelijk orgaan dat de gegrondheid van weigeringen of bij-premies bij verzekeringen beoordeelt.
  • Een brede toegang garanderen tot de verplichte verzekeringen gaat voor het Centrum niet ver genoeg. Het Centrum pleitte in hoger gemeld advies voor het oprichten van een tarificatiebureau voor onverzekerbare risico’s.

Het Centrum wijst ook op de wet van 21 januari 2010 tot wijziging van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst wat de schuldsaldoverzekeringen voor personen met een verhoogd gezondheidsrisico betreft (B.S. 3 februari 2010). Deze wet voorziet in een betaalbare premie voor een schuldsaldoverzekering voor mensen met een verhoogd gezondheidsrisico. Deze betaalbare premie wordt bereikt door een reeks van maatregelen: het motiveren van een weigering tot verzekering, het verplicht opsplitsen van een premie in een basispremie en een te verantwoorden bijpremie, een herbeoordeling door de herverzekeraar en/of het Opvolgingsbureau (voorgezeten door een onafhankelijke magistraat), een standaardverzekering onder bepaalde voorwaarden of een compensatie in de bijpremie.

Voor schuldsaldoverzekeringen wordt al een betere verzekeringsaccepatie beoogd door dit wetgevend initiatief, een initiatief welke in de tijd voorafging aan deze resolutie.

Voetnoten

[1] Convention Belorgey, wet nr. 2002-303 dd. 4 maart 2002 (Frankrijk).

[2] D’Espallier A., De doorwerking van het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap in het interne recht, KU Leuven: pag 77.

[3] Zie Wet 9 juli 1975 - Wet betreffende de controle der verzekeringsondernemingen – afdeling III