Hof van Justitie van de Europese Unie, 18 december 2014

Feiten

De heer Kaltoft werkt als gastouder voor een Deense overheidsinstantie met een erkenning om 4 kinderen op te vangen. Tijdens de hele duur van zijn tewerkstelling is hij ‘zwaarlijvig’ conform de WHO definitie. Op een bepaald ogenblik krijgt hij zelfs een financiële tussenkomst voor o.a. fitnesslessen zodat hij zou kunnen vermageren, maar het helpt niet. Hij hervat zijn werkzaamheden als gastouder na 1 jaar verlof om gezinsredenen. Hij krijgt dan vaak onaangekondigd bezoek waarbij telkens vragen worden gesteld over zijn gewichtsverlies. Door een dalend geboortecijfer zijn minder opvangplaatsen  nodig. Hij wordt ontslagen.

Kaltoft heeft geen duidelijkheid verkregen omtrent de concrete redenen waarom de keuze om een gastouder te ontslaan op hem was gevallen. Hij was de enige gastouder die ontslagen werd wegens de gestelde vermindering van de werklast.

Beslissing

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat daarin met betrekking tot arbeid en beroep geen algemeen beginsel van non-discriminatie op grond van zwaarlijvigheid als zodanig is neergelegd.

Richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat de zwaarlijvigheid van een werknemer een handicap in de zin van deze richtlijn vormt, wanneer deze zwaarlijvigheid leidt tot een beperking die met name het gevolg is van langdurige lichamelijke, geestelijke of psychische aandoeningen die in wisselwerking met diverse drempels de betrokkene kunnen beletten volledig, daadwerkelijk en op voet van gelijkheid met andere werknemers aan het beroepsleven deel te nemen. Het staat aan de nationale rechter na te gaan of in het hoofdgeding aan deze voorwaarden is voldaan.

Unia was geen betrokken partij.

Afgekort: EU-HvJ, Fag og Arbejde (FOA) tegen Kommunernes Landsforening (KL), 18/12/2014 – Rolnummer C-354/13

Wetgeving:

• EU-Kaderrichtlijn 2000/78/EG (27 november 2000)