Rechtspraak over discriminatie

Richtlijn 2000/78 staat niet in de weg aan een nationale regeling die bepaalt dat de arbeidsverhouding van piloten die in dienst zijn van een onderneming die luchtvaartuigen exploiteert in het kader van activiteiten die verband houden met de bescherming van de nationale veiligheid van een lidstaat, automatisch eindigt wanneer zij de leeftijd van 60 jaar bereiken, voor zover een dergelijke regeling noodzakelijk is voor de openbare veiligheid.

Een man meent dat hij werd ontslagen zodat hij kon worden vervangen door een jongere werknemer en dat hij bijgevolg het slachtoffer is van discriminatie op grond van leeftijd.

Een vrouw wordt ontslagen en vervangen door een persoon die 19 jaar jonger is. Volgens de arbeidsrechtbank kan daaruit geen vermoeden van discriminatie op grond van leeftijd worden afgeleid.

Richtlijn 2000/78 staat in de weg aan een met terugwerkende kracht in werking tredende nationale regeling die, om een einde te maken aan discriminatie op grond van leeftijd, voorziet in een overgang van de reeds aangestelde ambtenaren naar een nieuwe regeling voor bezoldiging en bevordering, waarbij de eerste indeling van die ambtenaren plaatsvindt op basis van het overeenkomstig de oude regeling ontvangen laatste salaris.

Richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een met terugwerkende kracht in werking tredende nationale regeling die, om een einde te maken aan discriminatie op grond van leeftijd, voorziet in een overgang van de reeds aangestelde arbeidscontractanten naar een nieuwe regeling voor bezoldiging en bevordering, waarbij de eerste indeling van die arbeidscontractanten plaatsvindt op basis van het overeenkomstig de oude regeling ontvangen laatste salaris.

Een cao bepaalt dat lange periodes van inactiviteit meetellen als effectieve beroepsprestaties voor het bepalen van de anciënniteit en het loon. Volgens de arbeidsrechtbank is dat niet redelijk verantwoord en de discriminatoire bepalingen uit de cao's worden nietig verklaard.

Uit het gebruik van de omschrijving 'feiten die het bestaan van discriminatie kunnen doen vermoeden' blijkt dat er geen zekerheid over het gemaakte onderscheid moet bestaan. Wel moeten er objectieve elementen zijn die wijzen op minstens een verschillende behandeling.

Een dame wordt ernstig ziek rond haar 50e. Haar werkgever voorziet een vorm van inkomensgarantie tot de leeftijd van 60. Daarna kan ze ofwel op pensioen gaan, ofwel in dienst blijven maar zonder inkomensgarantieregeling en dus met enkel de uitkering van het ziekenfonds. Ze roept discriminatie in zowel op grond van leeftijd als op grond van handicap en gezondheid.

Een ziekenhuis beëindigt de overeenkomst met een arts-specialist die de leeftijd van 65 jaar heeft bereikt. Volgens de arbeidsrechtbank is er geen sprake van discriminatie.