Rechtspraak over discriminatie

Het slachtoffer, een man van 25, werkte als uitzendkracht op proef voor de computerspeciaalzaak in kwestie toen de zaakvoerster hem een vast contract beloofde – op basis van zijn prestaties, kennis en motivatie. Voorwaarde was dat hij zijn andere job (als parkeerwachter) onmiddellijk opzegde. Dat deed hij, maar enkele dagen later liet ze hem weten dat hij dan toch geen vast contract kreeg; ook zijn uitzendcontract werd beëindigd. Die beslissing, luidde het, was genomen vanwege een aangeboren vergroeiing van zijn vingers.

Ouders van een kind met het downsyndroom en een gehoorstoornis hebben een zaak aangespannen tegen de school van hun kind. Enerzijds op grond van de algemene bepalingen over aansprakelijkheid in het Burgerlijk Wetboek, anderzijds op grond van het VN-Verdrag inzake de Rechten van Personen met een Handicap. Ze klagen aan dat hun kind de toegang tot het gewone basisonderwijs (inclusief onderwijs) is geweigerd.

Een vuilnisophaler mag geen zware lasten dragen omwille van rugproblemen. Hij wordt ontslagen omdat de werkgever geen geschikte job kan aanbieden.

Door geen verplichting in te voeren voor alle werkgevers om, in functie van de noden en de concrete situaties, redelijke aanpassingen te voorzien voor alle personen met een handicap, heeft de Italiaanse Republiek te kort geschoten in haar verplichting om artikel 5 van de Richtlijn 2000/78 correct en volledig om te zetten.

Een buschauffeur vecht zijn ontslag aan en beweert tevens dat hij slachtoffer is van pesterijen en discriminatie. Het dispuut gaat onder meer over de bus die hij ter beschikking krijgt en gewijzigde busritten. De bus zonder automatische schakeling is slecht voor zijn rug en hij moet leerlingen vervoeren zonder begeleider wat niet evident is gelet op zijn spraakgebrek.

Het begrip „handicap” in richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat het mede betrekking heeft op een gezondheidstoestand die voortvloeit uit een door een arts gediagnosticeerde geneeslijke of ongeneeslijke ziekte, wanneer die ziekte leidt tot een beperking die onder meer het gevolg is van lichamelijke, geestelijke of psychische aandoeningen die in wisselwerking met diverse drempels de betrokkene kunnen beletten volledig, daadwerkelijk en op voet van gelijkheid met andere werknemers aan het beroepsleven deel te nemen, en die beperking langdurig is. 

Arbeidstijdverkorting kan een redelijke aanpassing vormen.

Een vrouw werkt voltijds als bediende. Ingevolge een ziekte vraagt ze een 'medische halftijdse betrekking' die wordt toegestaan. Op een bepaald ogenblik wordt dit geweigerd en de vrouw moet haar professionele activiteiten uiteindelijk stopzetten.

Een man is definitief ongeschikt om zijn taken (of andere taken) uit te voeren in een onderneming en wordt ontslagen wegens overmacht. Er is volgens het arbeidshof geen sprake van discriminatie.