Rechtspraak over discriminatie

Een man staat te wachten aan het loket van De Lijn in het station te Leuven. Voor hem staat een vrouw van Somalische afkomst wat hem blijkbaar niet zint. Hij geeft een klap op haar hoofd, stampt haar in de rug en zegt dat hij er zal voor zorgen dat ze terug naar haar land gestuurd wordt. 

Een vrouw gedraagt zich vreemd in een winkel. Wanneer ze aan de kassa komt, vraagt de gerant haar om de inhoud van haar tas te tonen. Nog voor de politie ter plaatse komt, wordt de gerant geslagen en uitgescholden voor onder meer hond en racist. 

M. was reeds 3 jaar veiligheidsagent bij firma D. in het kader van een overeenkomst van onbepaalde duur. Hij dient klacht in zijn overste, die verschillende keren, in het bijzijn van getuigen, racistische uitlatingen formuleerde.

Een beroepsmilitair vraagt een schadevergoeding van de Belgische Staat omdat die niet zou zijn opgetreden tegen pesterijen waarvan hij het slachtoffer werd. De arbeidsrechtbank oordeelt dat de vordering niet gegrond is.

Het hof van beroep bevestigt, buiten wat de mildere strafmaat betreft, het vonnis geveld door de correctionele rechtbank te Gent op 13 oktober 2009.  

In een aantal kantoren van een uitzendbureau worden in het kader van een strafonderzoek aanwijzingen teruggevonden dat bepaalde kantoren ingaan op de discriminatoire wensen van klanten. Het strafonderzoek draait op een sisser uit wegens de taal waarin het gevoerd werd. Er wordt dan een zaak aangespannen voor de burgerlijke rechtbank. Deze acht de feiten, op grond van wat zich in het strafbundel bevindt, bewezen in die zin dat blijkbaar de feiten gekend waren tot op het niveau van het bestuur dat zijn kantoorhouders niet bijstond en voorrang gaf aan de omzet. Maar van een algemeen discriminatoir beleid van het bedrijf kan volgens de rechtbank geen sprake zijn.

Een persoon die illegaal in het land verblijft opent 2 rekeningen in een bankagentschap. Kort daarna sluit de bank ambtshalve de 2 rekeningen.

Een nationale regeling die bepaalt dat de voor‑ en achternamen van een persoon in akten van de burgerlijke stand van die staat slechts kunnen worden geschreven in een vorm die voldoet aan de regels inzake de schrijfwijze van de officiële landstaal, heeft betrekking op een situatie die niet binnen de werkingssfeer valt van richtlijn 2000/43/EG. 

Een man meent dat zijn ontslag ingegeven is door racistische motieven, maar het arbeidshof vindt hiervan geen enkele aanwijzing in het dossier.

In het kader van een geschil tussen huurder en verhuurder meent de huurder dat er racisme mee gemoeid is. De Vrederechter beslist om advies in te winnen bij het Centrum voor gelijkheid van kansen en van racismebestrijding. In hoger beroep is de rechtbank de mening toegedaan dat de Vrederechter ambtshalve advies mocht inwinnen. Er stellen zich evenwel twee problemen: enkel een fysieke persoon kan aangesteld worden als deskundige en de Vrederechter beschikte over meer informatie dan de deskundige die hij aanspreekt.